یکی از ترس هایی که بین بیشتر کودکان عمومیت دارد، ترس از تاریکی است.
معمولا این ترس بین سنین 3 -2 سالگی آغاز می شود و ضمن تداوم در سالهای بعد
قدری کاهش می یابد، ولی تا حدود 10-12 سالگی نیز ادامه پیدا می کند. یکی
از مواردی که منجر به ترس کودک از تاریکی می شود، زمانی است که پدر و مادر و
یا نزدیکان کودک به عنوان تنبیه از او می خوهند تا در اتاق تاریک مثل
انباری، زیرزمین، و غیره که موجب ترس و وحشت او می شود، تنها بماند. نکته
دیگر آن است که فضای منزلی که کودک در آن زندگی می کند و یا اتاق آشنای
کودک، در وضعیت های تاریک و روشن جلوه های متقاوتی دارد.
کودکی که
در مرحله رشد تصورات خیالی است به راحتی می تواند از هر چیزی در تاریکی
برای خود هیولایی بسازد و از آن هیولای خیالی خود بترسد. گاهی ترس از
تاریکی صرفا معمول این نکته است که کودک نمی تواند در تاریکی چه باید بکند.
گاهی نیز عادت ترس کودک از تاریکی آن است که نمی تواند مادر، پدر و یا شخص
مراقب خود را ببیند. در صورتی که اگر این فرد دستش را به کودک بدهد، ترس
کودک از بین خواهد رفت.