بسیاری از خانواده ها بر این باورند که باید
در برابر گریه های کودکشان بی توجه ای نشان دهند ، چرا که با این کار کودک
آرام تر خواهد شد. اما تحقیقات محققان نتیجه ای کاملا عمس را نشان می دهد.
بی تابی در کودکان متفاوت است. برخی آرام هستند و برخی از همان ابتدا گریه و
بی قراری می کنند.
وقتی کودک گریه میکند
وقتی کودک گریه میکند و از سوی والدین به خصوص مادرش مورد توجه قرار
نمیگیرد مورد هجوم برخی اختلالات هراسی و اضطرابی قرار میگیرد. زیرا
کودکان هنگام گریه کردن اگر مورد حمایت والدینشان قرار نگیرند بدن و مغزشان
مورد هجوم دائمی هورمونهای استرسی آدرنالین و کورتیزول قرار میگیرد.
دانشمندان دریافتهاند وقتی بافتهای مغز انسان به مدت طولانی در معرض این
هورمونها قرار میگیرد رشد برخی بافتهای مغزی متوقف میماند زیرا ارتباط
بین سلولی اعصاب دچار اختلال میشود.
بنابراین احتمال اینکه، مغز این قبیل نوزادان دچار تخریب نورونی شود، زیاد است.