بیشتر افراد بر این باورند تنها افرادی که توانایی خندیدن ندارند،افسرده
اند.این در حالی است که در برخی مواقع فرد توانایی راه رفتن، صحبت کردن و
خندیدن را دارد اما در عین حال خشنود نیست.این افراد هم با نوعی افسردگی
دست و پنجه نرم می کنند اما افسردگی آن ها به گونه ای است که می توانند به
سر کار بروند، روابط و مسئولیت های مربوط به خانه و خانواده خود را تا حد
مطلوبی انجام دهند.تشخیص این نوع از افسردگی بسیار دشوار بوده و بنابراین
درمان و همچنین عواقب آن می تواند دشوار باشد.
مهمترین نشانه های تشخیص فردی که در حال زندگی با این افسردگی است این
است که او همواره بی حال و غمناک به نظر می رسد، همیشه خسته بوده و غالباً
گریه می کند. واژه “فروپاشی عصبی” تصویر فردی را در ذهن متبادر می کند که
کارش را رها کرده و دیگر نمی تواند ادامه دهد. اما نظرتان در مورد افرادی
که می توانند ادامه دهند چیست؟ بدون توجه به آنچه که تحمل می کنند؟! تصویری
غیر معمول در ذهن شما نقش نمی بندد.