اگر در یک کلینیک روان
شناسی کودک و نوجوان مشغول به کار باشید، می بینید والدین مراجعه کننده
معمولا صحبتشان را این گونه آغاز می کنند: «کودکان این دوره و زمانه بد شده
اند! تحمل نوجوانان امروزی صبر ایوب می خواهد! آن زمان که ما بچه
بودیم...» و در میان این والدین، افراد مستاصلی را می یابید که خسته از
مجادله و جر و بحث های بی پایان با کودک یا نوجوان، به دنبال راه حلی برای
کنترل اوضاع نابسامان ارتباطی خود و فرزندانشان هستند.
فرزندانی
که با کوچک ترین تلنگری از کوره در می روند، جر و بحث می کنند، از اصول یا
درخواست های بزرگ ترها نافرمانی می کنند و از همه بدتر برای خطاها و
اشتباه های خود، دیگران را سرزنش می کنند و گفت و گو را با ناسزا خاتمه می
دهند. واقعیت این است که دفاع از امیال خود و مقابله با خواسته دیگران برای
رشد طبیعی اهمیت اساسی دارد و همین رفتار مقابله ای در دو برهه از رشد؛
بین سنین 18 تا 24 ماهگی و دیگری ابتدای نوجوانی، برای برقراری خودمختاری و
ایجاد هویت ضروری است و بیانگر تلاش وی برای کسب استقلال است.